Սևանա լճի խնդիրները


Սևանա լիճը իր բազմաթիվ խնդիրներով

1․Խնդիրներ

Աղտոտվածության աստիճանը բարձր է։

Ձկների տեսակները քչանում են:

Լճի ճահցումը:

Լճի մակարդակի տատանում:

Ափամերձ անտարների ջրի տակ մնալը:

Լճափերին կառուցված օբյեկտների կոյուղաջրերի լճի մեջ թափելը:

Սևանա լճի շրջակայքում արդյունաբերությունը թույլ է զարգացած:

2․Լճի նշանակությունը

Ամբողջ Անդրկովկասում միակ քաղցրահամ լիճն է:

Նպասուտում է տուրիզմի զրգացմանը:

Սևանա լճի ջրերը Հրազդան գետի միջոցով ոռոգում են Արարատյան դաշտում:

Լիճը ունի էներգետիկ հսկայական ռեսուրսներն:

Օգտակար հանածոներից մենք ստանում ենք քրոմիտր(Շորժա) բնական շնանյութերի, հանքային ջրերի(Լիճք) և այլ պաշարներ:

Իմ կարծիքը

Իմ կարծիքով սևանա լճի վիճակը օրեց օր վատանում է։ Ջրի աղտոտվածության մակարդակը ավելի է բարձրանում։ Եվ մենք կորցնում ենք մեր միակ քաղցրահամ լիճը։ Կդաթարվի օգտակար հանածոների ստացումը։ Տուրիզմի զարգացումը կնվազի։Իմ կարծիքով պետք է խնայել մեր հարստություները։

Автор: Էմիլ Հովհաննիսյան Рубрика: Էկոլոգիա

Օրինակելի որդին


Լինում է, չի լինում, մի ընտանիք է լինում։ Այդ ընտանիքում ծնվեց մի տղա։ Այդ տղան մեծացավ, սկսեց գնալ դպրոց, նա դպրոցում սովորում էր շատ լավ։ Որոշ ժամանակ անց նա ավարտեց դպրոցը և ընդունվեց համալսարան։ Շուտով նա համալսարանը նույնպես ավարտեց և ընդունվեց շատ լավ աշխատանքի։ Երեկոյան նրա հայրը խնջույք կազմակերպեց նրա աշխատանքի ընդունվելու առթիվ։ Երբ բոլոր բարեկամները հավաքվեցին սեղանի շուրջ, տղան տեղից վեր կացավ շնորակալություն հայտնելու հորից իր բոլոր հաջողությունների համար։ Երբ նա խոսքը ավարտեց, նա գրպանից հանեց իր զենքը և բոլոր հյուրերին սպանեց, իսկ վերջում ինքնասպան եղավ։

Автор: Էմիլ Հովհաննիսյան Рубрика: Մայրենի

Two lives CHAPTER TEN


Writing back

Two weeks later, it was Megan’s turn to receive a letter. When she saw it lying on the floor by the front door, her heart jumped. She knew it was from Huw. She sat with a cup of coffee, looking at the envelope. Finally, she opened it. Some photographs fell out. And there he was — smiling at her. She smiled back at him, her eyes full of tears.
My dearest Megan — after fifty years it’s good to say that again. Thank you for writing to me, but why didn’t you tell me about Beth? No, I don’t think I need to ask that question.
As I’m sure you know, she wrote and explained everything. I think it’s wonderful that we have a daughter. But, Megan, I wish … so many things!
I’m trying to picture your life with a baby. Did you marry? Did Beth grow up with a father? How much did you hate me all those years for leaving you alone?
I need to know more than letters and photographs can tell me. Would it be all right if I came to Tredonald to see you and Beth? I want the three of us to get to know each other.
I’m sending you some photographs of me and my family. I have a son, Mike, and two lovely grandchildren . . .
Megan read to the end of the letter. Beth had told her about writing to Huw, so that wasn’t a surprise. But to actually read his words and see his face again — it was almost too much for her.
It was time for Megan to speak to Beth. They had to make a decision together. Did they want Huw back in their lives, or should they continue as before — just the two of them. And then there was Paul to consider.
Huw waited impatiently for an answer from Megan. In his head, he had many wonderful conversations with the two of them. But he knew that it was not going to be that easy.
Then soon after his letter to Megan, he received a reply — just a short letter with a photograph of two women.
‘My God!’ he said quietly, talking to her photo. ‘Just look at you! You’re still my lovely Megan. And this is our daughter, is it? Yes it is, I can see it is.’
He then turned to the letter and read it through until he reached the final two lines:
PS Here s a photo of Beth and me which was taken in the sitting room above the shop. Remember?
Remember? How could he forget — they had loved each other in that same room fifty years before. He remembered the feel of her soft lips and the smell of her dark hair.
He looked back at the photograph. The two women were sitting on a sofa together and holding hands, both of them looking at the camera and smiling. Huw stood in front of the studio window and cried. So many years had passed and so much time lost. Seeing how close Megan and her daughter were, it was painful to think that he had not been a part of it. He turned the photograph over. On the back was the date and the words, ‘Beth and I would like to meet you.’

Գլուխ տաս
Հետ գրելը

Երկու շաբաթ անց, Մեգանի հերթն էր նամակ ստանալու: Երբ նա տեսավ դա գցած մուտքի դռան դիմաց, նրա սիրտը ցատկեց: Նա գիտեր, որ դա Հյուից էր: Նա նստեց մի բաժակ սրճով, նայելով բացիկին: Վերջապես՝ նա բացեց դա: Որոշ նկարներ ընկան: Եվ այդտեղ նա ժպտում էր նրան: Նա ևս ժպտաց նրան, իր աչքերը ամբողջովին արցնուքոտված.
«Իմ սիրելի Մեգան: Հիսուն տարի անց, լավ է դա կրկին ասելը: Շնորհակալ եմ, որ ինձ գրեցիր, բայց դու՞ չէիր գրել ինձ Բեթի մասին: Ոչ, ես չեմ կարծում, որ կարիք կա այդ հարցը տալու:Ես վստահ եմ՝ դու գիտես՝ նա ինձ գրել և բացատրել է ամեն ինչ: Ես կարծում եմ, որ հիասքանչ է, որ մենք աղջիկ ունենք: Բայց Մեգան, ես կուզենայի… շատ ավելի բաներ: Ես փորձում եմ պատկերացնել քո կյանքով երեխայով: Դու ամուսնացա՞ր: Բեթը հայր ունենալո՞վ է մեծացել: Ինչքա՞ն էիր դու ատում ինձ այս ողջ տարիների ընթացքում, քեզ մենակ թողնելու համար: Ես կարիք ունեմ իմանալու ավելին քան նամակները և նկարները կարող են ասել ինձ: Արդյո՞ք նորմալ կլինի, եթե ես գամ Տրեդոնալդ՝ քեզ և Բեթին տեսնելու: Ես ուզում եմ, որ երեքս մեկս մյուսին ճանաչենքԵս քեզ եմ ուզարկում իմ և իմ ընտանիքի մի քանի նկարներ: Ես տղա ունեմ՝ Մայքը, և երկու սքանչելի թոռնիկներ… ՚:Մեգանը կարդաց նամակի վերջը: Բեթը պատմել էր նրան Հյուի մասին գրելու մասին, այսպիսով դա անակնկալ չէր: Բայց իրականում կարդալը նրա բառերը և նրա դեմքը կրկին տեսնելը, գրեթե բավականին շատ էր նրա համար:
Ժամանակն էր, եր Մեգանը խոսի Բեթի հետ: Նրա պետք է միասին որոշում կայացնեին: Ուզու՞մ էին նրանք Հյուին կրկին իրենց կյանքում, թե պե՞տք է նրանք շարունակեին ինչպես առաջ էր՝ ուղղակի այդ երկուսը: Եվ ապա կար Պոուլը, ում պետք էր հաշվի առնել: Հյուն անհամբեր սպասում էր Մեգանի պատասխանին: Իր մտքում, նա շատ հաիսքանչ զրույցներ ուներ այդ երկուսի հետ: Բայց նա գիտեր, որ դա այդքան էլ հեշտ չէր լինի:
Ապա շուտով, իր Մեգանին նամակից հետո, նա ստացավ պատասխանը. Մի փոքր նամակ երկու կանանց լուսանկարով.
-Աստված իմ- նա ասաց դանդաղորեն, խոսելով նրա նկարի հետ,- Նայիր քեզ: Դու դեռ իմ սիրելի Մեգանն ես: Եվ սա մեր աղջիկն է, այդպես չէ՞: Այո այդպես է, ես կարող եմ տեսնել դա:
Հետո նա անցավ նամակին և կարդաց դա մինչև հասավ եզրափակիչ երկու տողերին.
«Հ.գ.Ահա իմ և Բեթի մի նկար, որը նկարվել է հյուրասենյակում, խանութի վերևում: Հիշու՞մ ես»:
Հիշե՞լ: Ինչպես կարող էր նա մոռանալ՝ նրանք սիրում էին իրար նույն սենյակում հիսուն տարի առաջ: Նա հիշում էր նրա փափուկ շրթունքների զգացում, և նրա սև մազերի:Նա հետ նայեց լուսանկարին: Երկու կին նստած էին բազմոցին միասին, միմյանց ձեռքերը բնած, նրանք երկուսն էլ նայում էին տեսախցիկին և ժպտում: Հյուն կանգնած էր ստուդիայի պատուհանի դիմաց և լաց էր լինում: Որքան շատ տարիներ էին անցել, և որքան շատ ժամանակ էր կորել: Տեսնելով՝ որքան մոտ էին Մեգանը և նրա աղջիկը, ցավոտ էր մտածելը, որ նա դրա մասը չէր: Նա թեքեց լուսանկարը: Հետևում ամսաթիվն էր և բառերը. «Ես և Բեթը կցանկանայինք քեզ հետ հանդիպել՚:

Автор: Էմիլ Հովհաննիսյան Рубрика: Անգլերեն